W jednym zdaniu
Przy usuwaniu akt mogą Państwo teraz zachować wyselekcjonowaną wiedzę — ale wyłącznie nadając jej rzeczywistego nowego właściciela: klienta, stronę przeciwną albo ogólnokancelaryjne akta zbiorcze. Ustawieniem domyślnym pozostaje niezmiennie „usunąć wszystko".
Jedyne miejsce, w którym praca człowieka znikała
Fakt, który adwokatka osobiście sprawdziła, poprawiła lub przypięła, to coś innego niż fakt, który model wyciągnął z pliku PDF. Jedno to surowiec, drugie to wynik pracy. Do niedawna platforma traktowała jedno i drugie tak samo, i to w dokładnie jednym miejscu: przy usuwaniu akt znikało wszystko, co było z nimi związane — także ta część, za którą człowiek już odpowiadał. W przypadku surowych wyników ekstrakcji jest to słuszne. W przypadku sprawdzonej wiedzy była to cicha strata.
Cztery drogi, a trzech z nich trzeba chcieć
Przy usuwaniu akt do wyboru są teraz cztery protokołowane drogi:
- Nie przejmować niczego — ustawienie domyślne. Akta znikają w całości, tak jak dotychczas.
- Do klienta — sprawdzona wiedza przenosi się do klienta i tam przetrwa akta.
- Do strony przeciwnej — to samo dla wiedzy związanej ze stroną przeciwną.
- Do ogólnokancelaryjnych akt zbiorczych — dla wiedzy, której nie da się jednoznacznie przypisać do żadnej ze stron.
Trzy opcje przejęcia pojawiają się w ogóle tylko wtedy, gdy w tych aktach znajdują się wyselekcjonowane fakty oraz istnieje rzeczywisty cel, do którego mogłyby się przenieść. Tam, gdzie nie ma czego ratować, okno dialogowe pozostaje tak samo oszczędne jak dotąd.
Dlaczego przenosi się wyłącznie wiedza wyselekcjonowana
Przejmowane jest wyłącznie to, co jest aktywne i zostało zweryfikowane albo przypięte. Surowe fakty AI odchodzą razem z aktami — jest to zamierzone, a nie luka. W przeciwnym razie usunięcie akt stałoby się w praktyce ich kopiowaniem: cały zasób maszynowy przetrwałby usunięcie, tylko pod inną nazwą. Granica przebiega więc świadomie tam, gdzie człowiek aktywnie coś potwierdził.
Z tego samego powodu nie ma opcji „zachować fakty jako osierocone". Wiedza bez akt byłaby wiedzą bez przypisania, bez celu i bez podstawy usunięcia — a to łamie oczekiwanie, które wywołuje usunięcie danych zgodnie z RODO; sposób, w jaki postępujemy z danymi osobowymi, opisuje polityka prywatności. Wiedza zostaje u nas wyłącznie wtedy, gdy ma rzeczywistego nowego właściciela.
Powiązania przenoszą się tylko wtedy, gdy przenoszą się oba końce
Fakty nie stoją samotnie, są ze sobą powiązane. Powiązanie wędruje więc tylko wtedy, gdy przejęte zostaną oba jego punkty końcowe. Jeśli przenosi się tylko jedna strona, powiązanie zostaje na miejscu — inaczej w miejscu docelowym powstałaby krawędź wskazująca w pustkę, a graf relacji twierdziłby, że istnieje połączenie, którego nie potrafi już wykazać.
Żaden stan połowicznego usunięcia
Przejęcie przebiega w całości przed usunięciem. Jeśli się nie powiedzie, cała operacja zostaje przerwana, a komunikat mówi dokładnie to: „Nie udało się przejąć wiedzy — dlatego NIC nie zostało usunięte." Stan pośredni, w którym nie ma już dokumentów, a wiedzy również, nie istnieje.
Czego ta funkcja wyraźnie nie zapewnia
Najważniejsze ograniczenie stoi w samym oknie dialogowym i jest na tyle nieprzyjemne, że warto je tutaj powtórzyć: Miejsca dowodowe zostają zachowane jako tekst, powiązane z nimi dokumenty są usuwane razem z aktami — przejście do oryginału nie jest już potem możliwe. Przejęty fakt niesie więc nadal swój cytat, ale źródło, z którego pochodzi, przepadło. Kto potrzebuje łańcucha dowodowego, nie może usuwać akt.
Również bez zmian: tytuł akt trzeba nadal przepisać ręcznie, zanim dojdzie do usunięcia — dokładnie na tym opiera się zabezpieczenie przed pomyleniem „usunięcia" z „zamknięciem". Funkcja nie rozstrzyga też, czy w ogóle wolno Państwu usunąć dane akta. Obowiązki przechowywania i ewentualna kancelaryjna polityka usuwania danych pozostają Państwa decyzją; to, czy usunięcie w konkretnym przypadku się obroni, należy sprawdzić przed kliknięciem.
→ Akta w Anwaltsportal · Compliance i prawo o adwokaturze · Bezpieczeństwo
