W jednym zdaniu
Graf faktów rozpoznaje teraz, że „Max Mustermann", „M. Mustermann" i „Herr Mustermann" mogą być tą samą osobą — i robi z tego wyraźnie propozycję, o której Państwo rozstrzygają, zamiast połączenia, które po prostu się dokonuje.
Trzy węzły dla jednego człowieka
Rejestrowanie faktów przebiega dokument po dokumencie, a dokumenty bywają sporządzone z różną starannością. Pismo procesowe wymienia „Max Mustermann", załącznik do niego „M. Mustermann", protokół „Herr Mustermann". Do niedawna były to trzy odrębne węzły w grafie relacji akt. Jedyne wykrywanie duplikatów działało przy wartościach identycznych co do litery — a więc akurat tutaj nie działało.
W małych aktach jest to kwestia kosmetyczna. W dużych jest kosztowne: okno kontekstu zapełnia się wariantami zapisu tej samej osoby, a powiązania wskazują na różne duplikaty tego samego człowieka. Traci się dokładnie to zagęszczenie, dla którego graf faktów jest budowany.
Trzy sygnały, jedna propozycja
Propozycja powstaje, gdy zadziała jeden z trzech niezależnych sygnałów:
- Skrót — to samo nazwisko przy skróconym imieniu.
- Zawieranie się — jedno oznaczenie mieści się w całości w drugim, od długości sześciu znaków.
- Zapis — bardzo podobna pisownia, mierzona jako podobieństwo trigramowe od 0,45.
Wspólni sąsiedzi w grafie — dwa nazwiska powiązane z tym samym terminem albo tą samą umową — nigdy natomiast nie tworzą trafienia. Podnoszą jedynie rangę propozycji, która i tak powstała już z jednego z trzech sygnałów. Dwoje ludzi mogło podpisać tę samą umowę, nie będąc tą samą osobą.
Tylko osoby i organizacje
Funkcja przygląda się wyłącznie nazwiskom osób i nazwom organizacji. Dla kwot pieniężnych, dat i klauzul jest celowo wyłączona. Uzasadnienie brzmi tak samo w kodzie: przy pieniądzach, datach i klauzulach podobieństwo właśnie nie oznacza tożsamości — 12.500 euro i 12.600 euro są bardzo podobne i z pewnością różne. Wyszukiwanie podobieństw, które tego nie rozróżnia, niezawodnie produkuje bzdury w zestawieniu roszczeń.
Rozstrzygają Państwo nie tylko czy, ale też jak dana osoba będzie się odtąd nazywać
Pojedynczy przycisk „Połącz" byłby projektem nasuwającym się jako pierwszy — i błędnym. Rozstrzygałby po cichu także o tym, pod jakim zapisem osoba będzie odtąd prowadzona w aktach. Zamiast tego obie wersje stoją obok siebie, a Państwo wybierają: „Zachowaj zapis z lewej" albo „Zachowaj zapis z prawej". Kierunek jest częścią decyzji, a nie jej produktem ubocznym.
Propozycje, a nie automatyzm
Nad listą stoi: Propozycje, a nie automatyzm. Dwa podobne nazwiska mogą też należeć do dwóch różnych osób. Ojciec i syn, spółka i jej noszący to samo nazwisko prezes — te przypadki nie są egzotyczne. Błędne połączenie jest w kontekście prawnym droższe niż przeoczony duplikat, ponieważ maskuje się jako czysty stan danych.
Karta „Stan wiedzy o tych aktach"
Obok stoi nowy przegląd, który pokazuje, jak dalece akta zostały opracowane — między innymi to, ile dokumentów nie wniosło jeszcze żadnych faktów. Godne uwagi jest przy tym pewne pominięcie: dokumenty, które wyłączyli Państwo z użycia przez AI, wyraźnie nie są tutaj wliczane. Nigdy nie mają być czytane; zgłaszanie ich jako luki byłoby cichą nieprawdziwą informacją. Są zamiast tego wykazywane osobno, aby akta nie wyglądały na bardziej kompletne, niż są.
Czego ta funkcja nie robi
Niczego nie łączy samodzielnie, także przy wysokim podobieństwie. Nie rozpoznaje tożsamości ponad granicami kategorii. I nie odpowiada na żadne pytanie prawne: to, czy dwa oznaczenia dotyczą tej samej strony — na przykład przy zmianie firmy, następstwie prawnym albo ryzyku pomylenia w rubrum — jest oceną, którą musi przeprowadzić osoba prowadząca akta, a nie graf. Propozycja pokazuje Państwu miejsce, w którym to pytanie należy postawić.
→ Żywe akta · Asystent AI · Agenci · Wykrywanie sprzeczności
